Het begin van begeleid wonen

Het begin van begeleid wonen in Beverwijk

18 november 2011 zou ik de sleutel krijgen van mijn kamer zodat ik me kamer kon opknappen en had ondertussen meubels besteld en die zouden ook een van die dagen daar op dat adres komen... Ik kreeg telkens de sleutel niet en die mokkel van een Marlies vertelde telkens dat ze mij had gebelt en dat ik dus nog niet zou kunnen verhouzen.. Hun hadden ook al een brief gemaakt over mijn vorige kamer dat ik dus die kamer zou opzeggen dus ik moest er zoiezo 30 november 2011 uit zijn. Ik kreeg veel meer stres en had het idee dat ik straks op straat zou staan, uiteindelijk de laatste dag kreeg ik de sleutel. Ik had ook mensen geregeld die me zouden helpen en ik zou een paar meubels van me broertje krijgen en elke keer kon ik hem weer afzeggen, omdat ik weer niet de sleutel had gekregen en ook Enrico had zelfs van zijn werk vrij gevraagd en elke keer kon ik ze weer teleurstellen. Mijn gevoel werd ook steeds minder al. De dag van de verhuizing moest alles in 1 keer verhuisd worden.... en in elkaar gezet worden. Die kut mokkel wou toen die zelfde dag al dat ik bij hun kwam om te eten en nog niet alles was in elkaar gezet en dus moest ik Enrico maar wegsturen... Fijn ik was daar echt niet blij om.. ze vertelde je woond nu bij ons dus je moet bij ons eten, maar hun snappen niet dat ik alles in 1 keer ineens moest gaan verhuizen en alles in elkaar gezet wou hebben....

De volgende dag kwam er al geen hulp langs in huis, lijkt me logisch als je er net een dag woond dat er wel iemand langs komt toch? Volgende paar dagen ook niemand... 5 december kwam die mokkel en voordat ik het door had was ze alweer verdwenen (2 min). Ook hield ze haar jas al aan, dus dan is mijn gevoel ook niet echt van.. dat ze lang zou blijven en daar had ik dus gelijk aan... Ik heb een hekel aan mensen als ze langs komen en ze houden al een jas aan...  Helaas heb ik dat vaker namelijk meegemaakt in me eigen huisje toen ik in Heemskerk woonde, kwamen ze op visite om te kijken hoe ik woonde en hielden ze hun jas ook aan, zelfs met koffie en thee drinken hielden ze hun jas aan, toen dat op was, meteen gingen ze weer weg...  en dat voelt niet fijn... Daarna weer heel lang geen begeleiding in huis gezien tot en met 27 december toen kwam die mokkel sochtends in huis... ze kwam naar mijn kamer en haalde de stoel weg, ze wist dat ik die had gepakt, want daarvoor was dat niet erg... ineens wel, ze zegt is van ons... ik zeg ik maak het toch niet stuk ofzo en mijn stoel die ik had gekocht, was nog niet in elkaar gezet, want daar was geen tijd vorige keer meer voor met de verhuizing en ik ook bijna geen contacten heb wordt dat lastig dat iemand dat inelkaar kon zetten... en zelf lukte het me niet... ben namelijk niet zo technisch... (2 linker handen ofzo)

ze zegt tegen mij is van ons,en gelukkig heb ik een eigen deken, want daar begon ze ook al over van je heb toch wel je eigen dekbed he... want die andere zijn niet van jou...  Alsof ik de spullen van hun stuk zou maken ofzo, ze denkt gewoon slecht over mij en weet niet waarom...

Ze noemt me nou onhandelbaar omdat ik aangeef geen hulp te zien, ik zeg geen hulp is iets anders als onhandelbaar...

Ze heeft gewoon iets tegen mij, maar had dan in het begin tegen mij gezegd met de intake dat ze me niet konden helpen... dan was ik verder gaan zoeken... Dit hoe het nu gaat, is niet vol te houden... Elke dag probeer ik er het beste van te maken, maar het wordt wel steeds lastiger... Ik vecht, en blijf maar ellende om me heen krijgen... Het houdt niet op!

Mijn gevoel geeft aan dat dit een traag jaar gaat worden en mijn gevoel klopt meestal ook wel.